11 października 2012

Rozdział 30

Ten rozdział jest właśnie dla Ciebie, bo Ty to dałaś mi siłę by wytrwać do końca.

*około pięciu lat później*
- O mój Boże! - zza pleców dobiegł mnie bardzo piskliwy dziewczęcy głos. - Ty jesteś Harry Styles, tak? - odwróciłem się do niej i zobaczyłem, jak radość na jej twarzy, ustępuje miejsca przerażeniu. - Ja, ja...
I uciekła. Nie dziwię się jej. Poczęstowałem ją bowiem miną człowieka palącego się na stosie, którą serwowałem wszystkim, którzy zaczepiali mnie na ulicy. Blizny nie zmieniły najwyraźniej mojej twarzy na tyle, bym mógł zostawać nierozpoznawany przez byłych fanów.
Naciągnąłem kaptur jeszcze bardziej na głowę, a na nos wcisnąłem okulary przeciwsłoneczne. W wyniku gorączkowego gmerania w kieszeniach, udało mi się znaleźć jednego, wyjątkowo pogniecionego papierosa, którego odpaliłem drżącymi rękoma. Zaciągnąłem się z ulgą i wydmuchałem dym prosto w twarz nadchodzącego z lewej strony mężczyzny w garniturze, który spojrzał na mnie z wyraźną niechęcią i oddalił się szybko. Zresztą nie on jedyny.
Samotny, opuszczony, niechciany przez nikogo... Sam byłem sobie zresztą winny - zraziłem sobie wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób próbowali mi pomóc. Chcieli pewnie jakoś wspomóc. W końcu straciłem dziewczynę, straciłem przyjaciół. Na pewno uważali, że tak trzeba. Litowali się nademną. A ja tej litości nie chciałem.
Może gdybym jednak przyjął tą pomoc nie stoczyłbym się na samo dno? Wsparcie jest bardzo, bardzo ważne. Tak właściwie to bez niego ani rusz. Cóż... szkoda, że domyśliłem się tego dopiero, kiedy było już po wszystkim.
Zaczęło się niewinne. Oczywiście jeśli bulimię i anoreksję można tak nazwać. Zaczęło się to... zaraz po wyjściu ze szpitala. Kiedy zobaczyłem w lustrze, znienawidziłem samego siebie. Byłem chudy, zbyt chudy, ale dla siebie jednak niewystarczająco. Głodówki, wymioty, intensywne ćwiczenia - od tej pory tak wyglądał plan mojego perfekcyjnie zaplanowanego dnia. Dzięki temu w pewnym stopniu udało uciec mi się od wspomnień ciągle meczących mój umysł. Ale tylko w pewnym stopniu.
Moją przypadłość zdołałem ukryć w tajemnicy jedynie przez pół roku, może nawet mniej. Nie pamiętam zbyt dobrze tamtego dnia. Jedynie krzyki lekarzy i zapłakaną twarz mamy udało mi się jakoś zatrzymać w pamięci, ale nawet te wspomnienia były jakoś dziwnie wyblakłe. Pamiętam jeszcze... Nie, na pamiętam już nic. Następne wspomnienie pojawiło się dopiero po jakimś tygodniu. A później było już tylko długie leczenie psychoterapeutyczne.
Na początku było dobrze. Zebrałem nawet siły by pojechać na groby chłopaków i Cassie. Dobra, nie zrobiłem tego z własnej woli. Moja terapeutka uznała, że ta "pielgrzymka", jakim mianem określiła moją przygodę, sprawi, że poczuję się lepiej. Miała rację, bowiem ta wizyta przyniosła mi niespodziewaną ulgę. Zrozumiałem, że śmierć jest nieuchronna i każdy prędzej czy później stanie przed obliczem Pana. A oni są na pewno o wiele szczęśliwsi...
Jednak półtora roku później, moje podejście do tej sprawy nabrało gwałtownego zwrotu. Dlaczego? Krótko mówiąc, nie potrafiłem się odnaleźć w nowej sytuacji, a ból po stracie przyjaciół i dziewczyny powrócił ze zdwojoną siłą. W dodatku, Gemma zaszła w ciążę i cała uwaga rodziny skupiła się na niej, więc nikt nie zauważył, że zaczęło dziać się ze mną coś dziwnego. I może nawet jednym z tego przyczyn, był właśnie kompletny brak zainteresowania.
Cięcia pojawiały się na całym ciele, począwszy od nadgarstków, a skończywszy na nogach. Nie raz pozwalały odpłynąć od rzeczywistości. Miałem nawet coś w rodzaju omamów, bo ukazywały mi się mgliste postacie chłopaków i Cassie, które krzyczały na mnie bym się opamiętał. Jednak wiedziałem dobrze, że są wytworem mojej wyobraźni, więc skutecznie je ignorowałem. A poziomych, krwawych kresek było coraz więcej...
Ale podobnie jak poprzednim razem z tej tajemnicy również nie udało mi się ukryć przez światem. Zostałem wysłany do szpitala psychiatrycznego, gdzie spędziłem dwa miesiące na oddziale intensywnej terapii, ponieważ wykryto u mnie bardzo silną depresję i taki sam okres czasu na normalnym oddziale. Tam w końcu mogłem spotkać się z mamą. Bardzo płakała. I to nie tylko z mojego powodu...
Było tak samo jak z chłopakami i Cassie. Odrzucałem od siebie myśl, że moja siostra może już nie żyć. Ale podobnie jak w pozostałych przypadkach okazało się to bolesną prawdą.
Umarła przy porodzie. Umarła przy porodzie, bo wybrała życie dziecka zamiast swojego. Umarła, bo chciała, żeby dziecko które w sobie nosiła mogło wieść dalsze życie. Miało wychować się bez matki i bez ojca, bowiem koleś który nim był go nie chciał, ale najważniejszy był fakt, że żył.
Psychiatrzy dziwili się, dlaczego po tym wizycie mamy tak gwałtownie mi się polepszyło. Dla mnie było to proste - chciałem pomóc mamie w wychowywaniu małego Tom'a. Wiedziałem dobrze, jak bardzo jest tym przytłoczona. Zbyt wiele zdarzyło się dla niej w zbyt krótkim czasie - dwa razy prawie straciła syna, a później zmarła jej córka, zostawiając po sobie na tym świecie jedynie małą, bezbronną istotkę. Musiałem jej pomóc.
A wiec pomagałem. Najlepiej jak mogłem, wkładając w to całe serce i każdą wolną chwilę. Chciałem, żeby chłopiec wyrósł na pożądnego człowieka i żeby śmierć jego matki nie poszła na marne. Wiedziałem dobrze, że Gemma patrzy na nas teraz z góry i uśmiecha się, widząc że tak dobrze sobie radzimy.
Zdecydowaliśmy się na przeprowadzkę do Londynu. Nasz stary dom przywodził zbyt wiele bolesnych wspomnień. Liczyliśmy, że wyjdzie nam to na dobre i byliśmy pewni przekonania i nadziei. Tak właśnie miało być. Do mojego perfekcyjnego świata znów miał powrócił porządek.
Nie pamiętam dokładnie kiedy się to stało. Błądziłem nocą po jakiś nieprzyjemnych uliczkach w poszukiwaniu głównej drogi, ale nie zbyt mi to wychodziło. Zagłębiałem się coraz bardziej w puste magazyny i opuszczone domy, a jedyne co czułem to był strach. Straciłem już wszelką nadzieję, że uda mi się kiedykolwiek wyjść z tego mrocznego labiryntu.
I wtedy spotkałem ich. Handlarzy narkotyków.
Widzę szok na waszej twarzy kiedy to czytacie, wiecie? Myślicie, że jestem pojebany. Ale nie jestem. Jestem po prostu bardzo, bardzo chorym i pomylonym człowiekiem, który wycierpiał w życiu więcej niż niejedna starsza osoba. "Błądzenie jest rzeczą ludzką" czyż nie?
Tak więc, w wieku dwudziestu jeden lat, zacząłem brać narkotyki i uzależniłem się od nich już od pierwszego razu. Dawały mi to pieprzone poczucie, że jest dobrze, a będzie jeszcze lepiej. Pozwalały... cóż, jednym słowem odlecieć. Odizolować się od rzeczywistości i ignorować wszystko.
Na początku niewielkie dawki, stawały się coraz większe, większe i większe. Dopiero wtedy uzależnienie zaczęło dawać o sobie we znaki. Gdy zabrakło mi odpowiedniej dawki zaczynałem panikować i by ją zdobyć, byłem gotów zabić osobę, która by je miała lub która uniemożliwiła by mi ich zdobycie. Praktycznie nie jadłem i nie piłem, do życia potrzebny był mi jedynie biały proszek.
Dziwiłem się dlaczego mama nie zauważyła żadnych zmian. A zmieniłem się drastycznie nie tylko z wyglądu, ale również i z charakteru. Ale ona była zbyt zaabsorbowana dzieckiem, żeby poświęcać mi chociaż minutę dziennie... I chyba to zachęcało mnie do brania coraz to większych dawek.
Później... Kolejna biała plama na umyśle. Błyski, światła, krzyki. Nic więcej. Po prostu w jednym momencie stałem, lekko kołysząc się przed mamą, a w drugim budziłem się w szpitalu. Tak, znowu on. Trafiłem tam już chyba po raz czwarty w bardzo krótkich odstępach czasu. I jak zwykle przywitał mnie tam doktor Green, który w ciągu tych lat zdąrzył nabrać jeszcze trochę więcej tuszy, a jego twarz przyozdabiało kilka zmarszczek. Wyglądał jeszcze bardzo poważnie, po czym wręczył mi do dłoni kartkę, której treść sprawiła, że zaschło mi w gardle.
Odwyk. Najgorsze miejsce na świecie. No przynajmniej dla mnie. Czułem się zwyczajnie przytłoczony ta gigantyczną liczbą pacjentów i personelu. A najgorsze było chyba jednak to, że ci wszyscy ludzie chcieli się ze mną zaprzyjaźnić i nie przyjmowali do wiadomości ewentualnej odmowy. Dzięki Bogu, będąc w ośrodku nie miałem zbyt dużo wolnego czasu, bo ciągle chodziłem na jakieś sesje, więc takie osoby nie maltretowały mnie zbyt często.
To śmieszne, że po upływie prawie pięciu lat zrozumiałem, jak paskudnie zarozumiałym chujem się stałem. Niszczyłem nie tylko siebie, ale i również moją mamę, która mimo wszystko mnie nie opuściła. A na to nie mogłem pozwolić tym bardziej. W dodatku musiałem, po prostu musiałem wychować Tom'a na dobrego człowieka, który miał być równie wspaniały, jak jego matka.
Papieros dopalił się, a ja z ciężkim westchnieniem zgniotłem go czubkiem buta i schowałem do kieszeni kurtki zmarznięte dłonie. W tym samym momencie gdzieś zaczęto grać "Cichą noc", a facet ze sklepu ze starociami zaczął wciskać na wystawę gigantycznych rozmiarów choinkę, obwieszoną zbyt dużą ilością świecidełek.
Święta. Uhm, jak mógłbym zapomnieć? Przecież właśnie po to ruszyłem dupę z domu - żeby kupić coś mamie i Tomowi... A zamiast tego zacząłem wracać do wspomnień. Miałem już tego nie robić, bo gdy wracałem do nich pamięcią... Znowu zaczynało robić się ze mną źle.
Wsiadłem do samochodu, nie wiedząc co robić. Po zastanowieniu uznałem, że dobrze zrobi mi wizyta w Manchesterze, na grobie Cassie. Zawsze po tych wizytach było mi jakoś lepiej. Może dlatego, że zwykłem z nią rozmawiać. Nie była to o tyle rozmowa co monolog, w którym zwykłem żalić się mojej dziewczynie ( tak, ciągle nazywałem ją swoją dziewczyną ) na to, że mnie zostawiła. Tak właściwie nie było to jej winą, ale chociaż miałem na kogo ją zwalać...
Podróż opłynęła mi dosyć szybko, więc nim się spostrzegłem byłem już przy cmentarzu. Kupiłem duży, fioletowy znicz, po czym skierowałem się w dobrze mi już znaną drogę. Śnieg chrupał pod moimi stopami i okrywał pobliskie groby mięciutką pierzyną, chowając pod nią znicze i wiązanki. Jakieś małżeństwo próbowało właśnie zrzucić śnieg z nagrobka, ale marnie im to szło, ponieważ śnieg sypał dzisiaj wyjątkowo mocno.
Wreszcie dotarłem do celu. Wielki, wykonany z ciemnego marmuru pomnik, z wygrawerowanym na nim złotymi literami: Casandra Justine Millet, a pod nim, nieco mniejszymi: 1.10.1994-14.09.2012. Zgarnąłem nieco śniegu i na jego miejscu postawiłem zapalony znicz.
- Hej - szepnąłem. - Tak jakoś przyjechałem. Zebrało mi się na wspomnienia, a zawsze, gdy do ciebie przyjeżdżałem, polepszało mi się - wziąłem głęboki wdech. - Nie dociera do mnie, że są już święta. I nie dociera do mnie, że to już ponad pięć lat. Pięć lat nie ma cię już z z nami. Pięć lat ciągłych upadków. Pięć lat cierpienia. Pięć lat błędów. - spojrzałem wściekle na grób. - A ty wszystko przez ciebie.
- Znowu przyszedłeś tu by mnie oskarżać? - zaśmiał się ktoś z tyłu. - Bo wysłuchuję tego od pięciu lat i zaczyna być to nurzące, wiesz?
Odwróciłem się napięcie. A przedemną stała ona - Cassie. Wyglądała tak samo, jak w dniu kiedy zobaczyłem ją po raz ostatni. Każdy element jej skóry wydawał się być nienaruszony, ale jednak wyglądała jakoś inaczej, tak bardziej... hm... przezroczyście? Och, no tak. Czego ty Styles oczekiwałeś, co? Że będzie żywa? Ona musiała być aniołem.
Ale mimo wszystko mój szok był gigantyczny. Wcześniej owszem, widywałem jakieś widma, ale nie było wtedy ze mną najlepiej, więc nie traktowałe ich poważnie. Ale to naprawdę musiała być Cassie. Znaczy się jej dusza. Ale ta nadal Cassie.
- Co ty tu robisz? - zdołałem wydukać, obserwując jak dziewczyna podchodzi do mnie z uśmiechem.
- Co robię? Przyszłam, bo nie mogę patrzeć, jak się męczysz.
- Wszystko jest okej - skłamałem.
Dziewczyna spojrzała się na mnie krzywo.
- Nadal nie umiesz kłamać.
- Chociaż to się nie zmieniło.
Zaśmialiśmy się oboje. Cassie stanęła przedemną i wyciągnęła rękę, jakby chciała mnie dotknąć, ale po chwili opuściła ją z wyraźnym bólem.
- Czemu tego nie zrobisz? - szepnąłem.
- Nie mogę - odwróciła wzrok. - Po pierwsze jestem jedynie duszą, czyli nie jestem materialna, a po drugie mogę tylko z tobą rozmawiać.
- To o czym chcesz rozmawiać? - zapytałem po chwili milczenia.
- O tobie, Hazz. O tobie.
Właśnie tego pytania chciałem uniknąć. Dziewczyna na pewno wiedziała co się ze mną działo, ale nie chciałem się jej z tego tłumaczyć. I bez tego doskonale wiedziałem iż się na mnie zawiodła. Na pewno nie oczekiwała po mnie takiego zachowania.
- A nie możemy o tobie? - zapytałem z nadzieję.
- O mnie? - zaśmiała się. - Możemy pogadać o mnie, ale nic się nie zmieniło.
- A... co u chłopaków?
- Cieszę się, że pytasz, bo właśnie tym przypomniałeś mi, że mam ci przekazać od nich pozdrowienia - uśmiech rozświetlił jej twarz. - U nich jest świetnie - jej twarz nagle spoważniała. - Zmieniasz temat!
Kłamstwo nie miało sensu, bo dziewczyna rozpoznałaby, że blefuję. Kiwnąłem więc głową, a ona westchnęła ciężko.
- Dlaczego nie możesz sobie z tym poradzić?
- Nie wiem - mruknąłem, patrząc na swoje dłonie. - Po prostu znaczyliście dla mnie zbyt wiele, żebym mógł się jakoś z waszą śmiercią pogodzić.
- Ale nie możesz ciągle żyć przeszłością! Właśnie tego próbowałeś mnie nauczyć, a teraz sam łamiesz tą zasadę, Hazz.
- I teraz rozumiem dlaczego tak nie potrafiłaś.
- Własnie, że nie. Kiedy dowiedziałam się o twojej śmierci dotarło do mnie, że do tej pory źle to rozumiałam.
Zamilkłem, bo na tą ripostę, jakby zabrakło mi odpowiedzi.
- Harry - Cassie odezwała się łagodnie. - A może być sobie kogoś znalazł, co?
- Rozumiesz to, że po tobie nie będę w stanie pokochać?
- A może...
- CO TY TU WOGÓLE ROBISZ DO CHOLERY?! - wrzasnąłem na cały cmentarz. - JESTEŚ NA PEWNO WYTWOREM MOJEJ WYOBRAŹNI! TWOJA OBECNOŚĆ TUTAJ JEST NIEMOŻLIWA!
- Dla Niego nie ma słowa niemożliwe - powiedziała, jakby nie usłyszała mojego wybuchu. - A poza tym, może nie jestem wytworem twojej wyobraźni, a gryzącym cię sumieniem?
Tymi słowami dała mi cholernie do myślenia. Może rzeczywiście gryzło mnie sumienie? Może rzeczywiście byłem przepełniony winą? Ale winą do samego siebie. Za to, że zachowywałem się, jak zachowywałem, doprowadzając przy tym osoby, które kochałem do załamania. Dopiero teraz dostrzegłem, jak wiele bezsensownych błędów popełniałem. Jak beznadziejnie rozczulałem się nad sobą, popadając to w coraz kolejne nałogi...
Byłem kutasem. Głupim, zarozumiałym i zadufanym w sobie kutasem.
- Jestem kutasem.
Cassie zachichotała.
- Nie, nie jesteś kutasem Hazz. Po prostu zboczyłeś z właściwej drogi w życiu.
Wolno pokiwałem głową, po czym spojrzałem na dziewczynę z uśmiechem.
- Dziękuję, dzięki tobie zacząłem wszystko rozumieć.
- Oh, do usług - mrugnęła. - I obiecujesz, że postarasz się jakoś ułożyć swoje życie?
- Obiecuję - przyłożyłem rękę do serca.
Uśmiechnęła się, po czym jej postać zaczęła się rozmywać.
- Kocham cię, wiesz? - powiedziała.
- Ja ciebie też - powiedziałem z powagą. - I zawsze będę.
A kiedy już zniknęła, w moim sercu narodziła się nadzieja, że teraz już naprawdę, w moim życiu nastanie happy end.

Witajcie po raz ostatni. Szczerze mówiąc nie dociera do mnie fakt, że pisze do was na tym blogu po raz ostatni. Włożyłam w niego niego niemal pół roku pracy i wysiłku. Nigdy nie spodziewałam, że zbiorę aż tylu czytelników, których zajebistość przekroczy wszelkie miary i granice wyznaczone przez ludzki umysł. Na pewno widzieliście dedykację, prawda? Jest napisana w taki, a nie inny sposób, bo chcę i pragnę podziękować serdecznie każdemu z was. I nie ważne jest czy komentowałeś rozdziały, czy nie, czy przeczytałeś każdy rozdział albo czy byłeś ze mną od samego początku czy może przyszedłeś, kiedy zaczęłam pisać ostatnie rozdziały. Każdego z was kocham tak bardzo mocno, że tej mojej miłości nie jest w stanie określić po prostu nic. 
Liczę, że pokochaliście Harry'ego i Cassie tak bardzo jak ja. I chcę wam powiedzieć, że to zakończenie, które wymyśliłam jest swego rodzaju happy endem. Nie jestem w stanie określić dlaczego, ale po prostu uważam, że tak jest.
I na samym końcu, pragnę was przeprosić za każdą wylaną łzę. Smajle kochane i idźcie zdobywać świat.
Ale jeśli chcecie zostać ze mną dłużej, zapraszam tu, gdzie niedługo pojawi się nowy rozdział.
Kocham was. xx

18 komentarzy:

  1. Dobrze kochana, teraz będziesz się męczyła z czytaniem tego oto komentarza, ponieważ będzie on bardzo długi i prawdopodobnie nie będzie zbyt logiczny, więc wytęż swój zajebisty umysł i czytaj wszystko dokładnie.
    Od samego początku tego bloga wiedziałam, iż nie będzie ona taki sam, jak reszta. Coś w nim mnie pociągało, trzymało w napięciu i pozwalało zatapiać się w inny świat. Twoją niesamowicie fenomenalną rzeczywistość w tym blogu. Od pierwszych rozdziałów pokochałam Cassie i Harry'ego, ponieważ według mnie byli dla siebie stworzeni. Jedna dusza w dwóch ciałach, jak to określają niektórzy. Zatracałam się z każdym kolejnym słowem napisanym przez Ciebie. Niekiedy nie miałam ochoty czytać, jednak zawsze znajdywałam w sobie to światełko nadziei i jednak postanawiałam zatracić się w twórczości ręki Gabi. Nigdy, dosłownie, nigdy tego nie żałowałam. Humor od razu mi się poprawiał, choć niekiedy rozdziały były smutne i czasem uroniłam jedną łzę, a Ty przy każdym kolejnym rozdziale udowadniałaś mi, jak wielki posiadasz talent. Czekanie na jakąkolwiek notkę było dla mnie katorgą i męczarnią, ponieważ Ty i Twój blog staliście się dla mnie narkotykiem. Ćpałam przepiękne słowa, nieziemskie opisy, fenomenalne określenia i cudowność wszystkiego innego. Dzisiaj, kiedy dodałaś ten odcinek, płakałam. Dosłownie ryczałam, jak małe dziecko, któremu odebrano lizaka. Nie tylko z powodu przepięknej przemowy na końcu, lecz też z tego, iż historia Hazzy i Cassie skończyła się szczęśliwie. Chłopak w końcu zrozumiał, jak wiele błędów popełniał. Wiesz, nadal płaczę, gdyż mam świadomość, iż jest to może ostatni komentarz pozostawiony przeze mnie na tym blogu. To takie smutne, a zarazem piękne. Czemu piękne? Gdyż przebrnęłaś przez tą historię, znalazłaś czas, by móc dla nas pisać i dałaś mi satysfakcję z tego, iż byłam Twoją czytelniczką oraz wielką fanką. Napisałaś, że przepraszasz za każdą wylaną łzę... Po co to robisz, skoro łzy są potrzebne? Smile... Owszem, uśmiechnę się, gdy tylko skończę płakać. Nie martw się, każda z nas zdobędzie świat. Za to Ty podbiłaś serca ludzkie. Nie tylko moje, lecz na pewno też wielu innych osób i Kocham Cię za to. Kocham i ubóstwiam ponad wszystko inne. <3 Skarbie, dziękuję za ten blog. Za czas poświęcony mu, za wszystko, co zrobiłaś, by nas uszczęśliwić. ;* Much Love, dziewczyno. ♥ Ugh, dalej nie mogę uwierzyć, że to ostatni rozdział... Zabij mnie, okey? (: Nie zanudzam Cię już. Z niecierpliwością czekam, aż rozpoczniesz nowego bloga. ;* Weny misiu. <3 Uściski. ;*

    OdpowiedzUsuń
  2. Boże jakie to jest piękne ! Popłakałam się przez ciebie ;( Nawet nie wiesz jak ja cię podziwiam za to z jaką dokładnością wszystko opisujesz. Wszystkie uczucia, emocje, no po prostu jesteś wspaniała ! <3

    OdpowiedzUsuń
  3. Ja pierdole... Przeczytałam początek i już się wkurwiłam...

    OdpowiedzUsuń
  4. Nie może do mnie dotrzeć że to już koniec...nie, to nie możliwe! Za bardzo związałam się z tym blogiem :[
    Od kąt jestem Directioner strasznie dużo łez wylewam...chłopaki płaczą ja płaczę, czytam hejty na nich - płaczę...i jeszcze blogi. Płaczę :[ :D
    Dziękuje za świetnego bloga! Jesteś świetną pisarką! Smutne ale świetne zakończenie :3
    Do zobaczenia xxx

    OdpowiedzUsuń
  5. smutne. mimo wszystko smutne.
    uwielbiam/ uwielbiałam, nie wiem jak to napisać, twoje opowiadanie.
    cudowna historia.
    niby wszystko pod koniec wyjaśnione i wgl, ale ja nadal nie wiem jak zginęła Cassie. czyżbym coś przeoczyła? ; o
    nie wiem. dla pewności sprawdze.
    w każdym razie dziekuje ci za to opowiadanie.
    powoli zaczynają kończyć siee wszystkie moje ulubione opowiadania. tyle płaczu przy końcówkach. no normalnie wyplącze siee za całe życie. ; d

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. nic nie przeoczyłam ; D po prostu mam skleroze.
      teraz sama siee zastanawiam jak mogłam zapomnieć o takim czymś, że Cassie postanowiła skoczyć ze skarpy? ; o
      chociaż właściwie to ja miałam wtedy jeszcze nadzieje, że Cassie przeżyła ten skok i później umarła w niewyjaśnionych okolicznościach. stąd to moje zagubienie... oj ciężko przychodzi mi myślenie, ciężko...

      Usuń
  6. Zauważam, że dodałaś 30 rozdział i mam mieszane uczucia. Z jednej strony się cieszę, bo uwielbiam Twoją twórczość, a z drugiej strony się wkurzam i smutam, bo wiem, że to już ostatni rozdział... Eh...
    "I wtedy spotkałem ich. Handlarzy narkotyków." - Moja reakcja? Wow... Szczęka opada do podłogi, a oczy dostają takiego wytrzeszczu, że mała głowa. Kolejne zdanie czytam dopiero kilkanaście sekund później. "Widzę szok na waszej twarzy kiedy to czytacie, wiecie?" I po prostu leżę :D Feel like a boss ;)
    Ale przejdźmy już do meritum. Harry, Harry, biedny Harry. Nie uważałam cię za wredną sadystkę bez uczuć ani nic w tym stylu, gdy wszystkich pozabijałaś. Lajcik, można się było tego spodziewać. xd Ale Harry'ego mi się normalnie zrobiło tutaj szkoda. Stracił wszystkich najbliższych wokół siebie w jednym czasie. To musiało boleć. Miał swoje upadki i coś co można by teoretycznie nazwać wzlotami. Chociaż w sumie nawet nie było tak stuprocentowo dobrze. Ale pomińmy już to. Chodziło mi o to, że było mi go cholernie żal i... tak jakby nie planuję mu robić wyrzutów ze względu na to co robił przez te pięć lat. ;)
    Poza nim, to jeszcze pozostaje sprawa jego mamy. Ta to też nie miała łatwo. Najpierw kilkakrotnie synek ledwie żywy ląduje w szpitalu, potem umiera córka, która miała być samotną matką i pozostawia po sobie swoje dziecko, a potem znowu synek dokłada jej zmartwień. Ale ona jest silną kobietą i pomimo wszystko daje sobie radę z tym wszystkim. Wielkie brawa dla niej, składam pokłony. Doskonały przykład na to, jak sobie poradzić w życiu mimo wielu przeciwności.
    Wkurzyła mnie Cassie, wiesz? :D Zirytowała. Pozwól, że przytoczę odpowiednie fragmenty, żeby wyjaśnić o co mi chodzi.
    "- Dlaczego nie możesz sobie z tym poradzić?
    - Nie wiem - mruknąłem, patrząc na swoje dłonie. - Po prostu znaczyliście dla mnie zbyt wiele, żebym mógł się jakoś z waszą śmiercią pogodzić.
    - Ale nie możesz ciągle żyć przeszłością! Właśnie tego próbowałeś mnie nauczyć, a teraz sam łamiesz tą zasadę, Hazz." Mówi to osoba, która będąc w takiej samej sytuacji jak on popełniła samobójstwo! A potem jeszcze "A może być sobie kogoś znalazł, co?". Wdech, wydech. Spokojnie. Harry i tak poradził sobie zdecydowanie lepiej niż ona, więc niech się kur... nie mądrzy! Wdech, wydech. Ja wcale nie krzyczałam! :D Pewnie po swojej śmierci trochę inaczej na to spojrzała, nie wiem. Możliwe. Ale i tak mam na nią takiego małego foszka ;)
    Mam jednak nadzieję, że Harry po tym "spotkaniu", jeśli mogę to tak nazwać, pozbierał się do reszty, tym razem tak na dobre, i obejdzie się już bez takich załamań. ;)
    Tobie chciałabym podziękować za te trzydzieści cudownych rozdziałów. Masz naprawdę wielki talent i już nie mogę się doczekać pierwszego posta na nowym blogu. ;)
    Buziaki :*

    OdpowiedzUsuń
  7. to pięknie... pomalowałam się, za 5 minut mam wyjść do szkoły a siedzę i płaczę :'( to, co napisałaś było piękne :3 jej ja też nie mogę uwierzyć w to, że to już koniec tego opowiadania... :'(
    Pozdrawiam xx

    OdpowiedzUsuń
  8. o matko aż sie popłakałam jak zwykle zresztą przy tych ostatnich rozdziałach to wszystko Harry Gemma no nie moge dziekuje ci za tak piękne opowiadanie Paulina xx

    OdpowiedzUsuń
  9. Gabi ... ja nie wiem co napisać. Czuję gulę w gardle i jakiś dziwny ucisk, ukłucie i pustkę w żołądku. Łzy przychodzą mi do oczu, nie dlatego, że koniec jest taki, jaki jest, bo EPILOG bardzo mi się podobał. Moim zdaniem to faktycznie jest Happy End. Płaczę, ponieważ już nie będę mogła przeczytać nowych przygód Cass i Hazzy. Nie trafia do mnie fakt, że to już koniec i podświadomość krzyczy "To nieprawda", jednak się myli. TO już koniec. Szara rzeczywistość ... ale mniejsza z tymi bredniami. Uważam, że cały blog był bardzo udany. Pozostawiłam tutaj, czytając (wiem, że to zabrzmi banalnie) cząstkę swojego serca. Mam nadzieję, że faktycznie pierwszy rozdział na nowym blogu pojawi się szybko. Kurcze ... zamiast skomętować rozdział, komętuje wszystko inne. Odchodzę chyba od tematu ... No nic. Więc Gabi, nie mam zamiaru się z tobą żegnać. WIĘC DO ZOBACZENIA KOCIE ! P.S. Mam nadzieję, że mnie (i innych) nie zapomnisz nigdy, oraz dziękuję za dedykację ;*

    OdpowiedzUsuń
  10. Wiesz co? Ja chyba jestem nienormalna... bo jest po 3 a ja piszę ten komentarz. Dzisiaj natrafiłam na tego bloga i jakoś nie potrafiłam się od niego oderwać. Dziwne że akurat wczoraj go zakończyłaś, a ja dopiero zaczęłam przeżywać tą historię. Strasznie wciągająca, cudowna i z chęcią czytałabym ciąg dalszy. Ale czytając jakoś liczyłam na taki prawdziwy happy-end. Ślub, dzieci, długie i szczęśliwe życie razem aż do starości. A ty mi tutaj wszystkich uśmierciłaś?! Nie wierzę... i szczerze mówiąc to myślałam, że to opowiadanie nie może się skończyć inaczej jak z happy-endem. Byłam pewna, że tak będzie. A tu taka niespodzianka, nie wiem czy miła czy nie. Z jednej strony liczyłam na szczęśliwy koniec, ale gdyby rzeczywiście się tak skończyło to czy to opowiadanie nadal byłoby takie wyjątkowe i emocjonujące? Nie wydaje mi się. Byłoby zbyt cukierkowo. Dlatego może to i lepiej że właśnie taki jest koniec.
    To wszystko nie zmienia jednak faktu, że jest mi cholernie smutno. Gdyby Cassie wtedy nie skoczyła, gdyby Brian jej tam nie zabrał może dalej byłaby z Harrym...Razem by szli przez życie, wspierając się po śmierci przyjaciół. A właśnie, przyjaciele. Niall, Louis, Zayn i Liam. Chyba nigdy nie pogodzę się z tym, że oni wszyscy zginęli. Wczuwając się w sytuacje Harrego już dawno nie byłoby mnie na tym świecie. Gdybym straciła tak ważnie dla mojego serca osoby życie kompletnie straciłoby sens. Nie wiem jak mogłaś to zrobić Harremu? To nieludzkie... może skończyło się to dla niego dobrze, może w końcu mógł na nowo zacząć żyć, ale to tak bardzo smutne, że musi robić to sam.
    Już kończę te moje wypociny, bo chyba przesadzam. Wszystkie moje refleksje to jedna wielka przesada, ale tak mnie zawsze jakoś bierze gdy jestem naładowana emocjami. Emocjami jakie wywołało u mnie to opowiadanie.
    No nic :) świetne opowiadanie, dziękuję, że chociaż na tą chwilę mogłam się oderwać od szarej rzeczywistości. Dziękuję i papapa <33333

    OdpowiedzUsuń
  11. Cześć : ) założyłam bloga o One Direction i chciałabym poznać opinię innych ludzi na jego temat, jak masz czas i ochotę to wpadnij i skomentuj :33
    www.crazyidiotsonedirection.blogspot.com

    jeśli chcesz wklej też w komentarzu adres swojego bloga ;3

    OdpowiedzUsuń
  12. Błagam, napisz kontynuację.. To opowiadanie było tak niesamowite.. Wzruszyłam się na końcu. x
    http://a-cup-of-irish-coffee.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  13. ku*wa....
    nie myślałam,że to się tak dramatycznie skończy.Łezki lecą,wiesz?W moim serduszku jest obrazek Harrego i Cassie...A ono też płaczę.Mam pytanie...Czemu to zrobiłaś?Czemu ich uśmierciłaś?
    MmM

    OdpowiedzUsuń
  14. Ooo Misiek mój kończy opowiadanie :< ! Dlaczeeego? Kociakkuu. To było zajebiste. Ale nie chce żeby Hazziątko umarło :(( A no nic. I tak Cię kocham :*

    OdpowiedzUsuń
  15. Zostałaś nominowana do Liebster Award. Więcej informacji znajdziesz tu: http://givemelove1d.blogspot.com/ xx

    OdpowiedzUsuń
  16. Zapraszam na mojego nowego bloga, są już bohaterowie, prolog oraz pierwszy rozdział: http://iloovecreation.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  17. [Sorry za spam]
    16 -letnia Olivia wraz z rodzicami przeprowadza się do Londynu. Zabiera również swoją najlepszą przyjaciółkę - Jennifer, którą traktuje jak siostrę. Główna bohaterka ma problemy ze swoimi rodzicami, którzy nie zwracają na nią, ani na jej siostrę uwagi i ma za to ogromny żal do nich. Kilka dni po przeprowadzce dziewczyny postanawiają wyruszyć na zakupy. Tam zauważają plakat o tematyce spełniania swoich marzeń wokalnych. Jennifer próbuję namówić przyjaciółkę, jednak jej się to nie udaje. Pod jej nieobecność sama ją zgłasza. Jakby tego było mało Olivia straciła swojego najlepszego przyjaciela - Toma, który wyjechał i niestety nie wrócił. Dziewczyna tęskni za nim i nadal ma nadzieję, że go kiedyś zobaczy i z nim porozmawia.. W życiu brunetki pojawia się również Zayn - jeden z członków popularnego zespołu One Direction. Jak rozwinie się ich znajomość ? Połączy ich uczucie czy może nienawiść ? Czy Olivia spotka swojego przyjaciela ? Jak poradzi sobie z rodzicami ? Tego wszystkiego dowiecie się czytając 'Only you can make ma happy ♥' - Zapraszam do zapoznawania się z historią.
    Link : http://onlyyoucanmakemehappyonedirection.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń